Murano i Muzeum Szkła

Szklane miasto bez szklanych domów. Wszechobecny ogień wśród przytłaczającej ilości wody. Ryk silników przy braku jakiejkolwiek drogi. Murano zadziwia na różne sposoby. Czy jednak wyróżnia się na tyle, by odwiedzić je będąc w Wenecji?

Murano - szkło - sklep - pamiątki

Historia szkła

W średniowieczu największym zagrożeniem dla miast był ogień. Drewniane budynki i gęsta zabudowa sprawiały, że pożar trawił wszystko w mgnieniu oka. W 1291 roku doża Wenecji, w celu zachowania środków ostrożności, zarządził by wszystkie wytwórnie szkła przenieść na Murano. Ogromna konkurencja na małej przestrzeni sprawiła, że jakość produkowanego szkła przewyższała tę z reszty włoskich regionów. W niewielkim czasie szkło z Murano stało się sławne na całym świecie. Przez lata techniki wytwarzania pięknych produktów były ściśle strzeżone. Obecnie wiele fabryk oferuje demonstracje dmuchania szkła dla odwiedzających. Często można zobaczyć je za darmo. Bez konieczności kupowania artykułów w fabrycznym sklepie.

Historia muzeum

Budynek, w którym mieści się muzeum (Museo del Vetro) przez lata pełnił różne funkcje. Wybudowany został jako pałac dla patrycjuszy w stylu gotyku płomienistego. W 1659 roku rezydencja stała się domem biskupa z Torcello. W następnych latach budynek został wykupiony i przekazany diecezji w Torcello, która funkcjonowała do 1805 roku. Po tym czasie pałac przejął patriarchat Wenecji, który w 1840 roku sprzedał go gminie Murano. Od tego czasu budynek pełni funkcję ratusza miasta Murano. W 1861 roku, w tym samym budynku, powstało muzeum, które na początku zajmowało tylko jeden pokój na pierwszym piętrze. Szybki wzrost eksponatów sprawił, że w krótkim czasie cały pałac był zajęty przez kolekcję. W 1923 roku Murano przyłączono do Wenecji, a muzeum szkła stało się częścią Muzeów Miejskich Wenecji.

Murano - muzeum szkła - Museo del Vetro

Museo del Vetro w praktyce

Minusem, jak przekonaliśmy się podczas całego naszego zwiedzania muzeów w Wenecji, jest nijakie poprowadzenie trasy zwiedzania. Wchodzisz do pomieszczenia o numerze 3, przechodzisz dalej i wpadasz na numer 6. Ciągłe cofanie i szukanie „odpowiedniej ścieżki” sprawia, że niektóre sale odwiedza się kilka razy. Inne można przeoczyć, jak się nie zwraca uwagi na numerki, które są jedynie przy stojakach z opisem sali. A wystarczyłoby zrobić małe strzałki, które subtelnie wskazywałyby ścieżkę zwiedzania.

Ogromne, szklane żyrandole robią wrażenie. Trudno nie docenić pięknie zdobionych zastaw, wazonów, kryształowych zwierząt i kielichów. Mimo wszystko nie przekonało mnie to muzeum. Największa na świecie kolekcja upamiętniająca historię szkła z Murano jest nijaka. Brakuje ciekawego opowiedzenia tej historii. Człowiek wchodzi do sali, widzi trochę szklanych eksponatów i tyle. Nic co by sprawiło, że chciałoby się rzeczywiście zainteresować tym całym procesem. Wejdź, zobacz, wyjdź, zapomnij. Przydałoby się dostosować muzeum do obecnych standardów. Wystarczy popatrzeć na Muzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu. W szczególności, że w Museo del Vetro jest co podziwiać. Nie jak w przypadku muzeum koronkarstwa na Burano.

  • Normalny – €12
  • Ulgowy* – €9,5
  • Dzieci poniżej 5 lat – bezpłatnie

*Dzieci 6-14 lat, studenci 15-25 lat

Latarnia morska

Latarnię morską zbudowano na Murano w 1912 roku. Wtedy była to drewniana wieża, na szczycie której zapalano ognisko. Dzięki systemowi luster, światło z ognia oświetlało wenecką lagunę. Po dwudziestu latach postanowiono przebudować latarnię używając o wiele bezpieczniejszego surowca – białego kamienia z Istrii. Wieża w niezmienionym kształcie obecnie zasilana jest energią elektryczną.

Murano - Faro - Latarnia morska

Pod latarnią morską znajduje się przystanek tramwajów wodnych „Murano Faro„. Mimo że z przystanku jest dość blisko do muzeum, to brak przejścia przez kanał sprawia, że trzeba nadłożyć sporo drogi. Warto to uwzględnić, jeśli masz napięty plan zwiedzania.

Co jeszcze na Murano?

Zwiedzając wyspę, nie można pominąć placu Campo Santo Stefano z niebieską, gwiaździstą rzeźbą ze szkła – Cometa di Vetro. Idealny przykład umiejętności dmuchaczy szkła z Murano. Przy placu stoi kościół św. Stefana i wieża zegarowa z XIX wieku.  Inną ciekawą, a zarazem najważniejszą świątynią na wyspie, jest bazylika Santi Maria e Donato. Jak większość dzwonnic w Wenecji, wieża stoi osobno przy kościele. Osoby zainteresowane architekturą powinny zwrócić uwagę na pałac Palazzo da Mula, który jest jednym z ostatnich przykładów weneckiego gotyku.

Nasz romans z Murano był krótki. Napięty plan związany ze sztywnymi godzinami funkcjonowania muzeów sprawił, że nie mogliśmy pozwolić sobie na więcej. Wyspa nie rzuciła nas na kolana. Może przy bliższym poznaniu spodobałaby się nam bardziej? Może. Będąc kilka dni w Wenecji na pewno warto popłynąć na Murano, ale w zestawieniu z cukrowym Burano, ta druga wysepka podobała nam się bardziej.

Informacje

Pojedynczy bilet ważny przez 75 minut na vaporetto kosztuje € 7.50. Najlepiej kupić bilet 24-godzinny (20 Euro) lub kilkudniowy, jeśli zostajesz dłużej w Wenecji. Jak kupić kartę Venezia Unica możesz przeczytać tutaj.


Mapa trasy tramwajów wodnych w Wenecji – do pobrania

Mapa Wenecja - Vaporetto - Trasa


 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*
*